środa, 17 lutego 2016

O szkole

Dziś, po trzech miesiącach (!) wakacji, Adaś i Krzyś ochoczo wyruszyli do szkoły. Godzina 10.15 syneczki pomachli łapkami na "do widzenia" i tyle ich widzieliśmy. I tak do 17.30 jesteśmy bez syneczków.

Krzyś już miał łatwiej, bo wczoraj i przedwczoraj miał dni adaptacyjne i po 2h siedział w przedszkolu z tatą. No i dostał czadową szkolną walizkę, z której jest bardzo dumny:) A Adaś, ani walizki, ani dni adaptacyjnych. I szkoła - prawdziwa, nie tam przedszkole, tylko lekcje, zeszyty, książki. Trzy godziny po angielsku i trzy po portugalsku. Szkoła jest bowiem dwujęzyczna i wygląda na to, że nie jest to dwujęzyczność tylko w teorii. Nasze dzieci mówią troszkę po angielsku i troszkę po portugalsku. Skazujemy ich więc na trójjęzyczność. Zobaczymy, co z tego wyniknie. Ważne, że i jeden i drugi, mają już chęć do komunikacji z innymi dziećmi - na początku wcale tak nie było. Adaś dodatkowo robi swoje lekcje z polskiej szkoły. Mimo że w listopadzie zdał egzamin kończący drugą klasę, nie odpuszczamy i Adaś codziennie dzielnie z tatą odrabia lekcje - polski i matematyka.

Szkoła, trzeba przyznać, jest na wypasie. Tłumy nauczycieli i nauczycielek skaczą wokół dzieci i rodziców, jest miło i przyjemnie. Jest kilka świetnych placów zabaw i to, o czym pisałam już dawniej, jest ogromny teren, po którym dzieci mogą biegać, karmić zwierzęta (szkoła ma hodowlę koni, królików i może jeszcze czegoś, nie wiem), uprawiać grządki z marchewkami i sałatą. Szkoła jest też oczywiście bardzo droga. Wydaliśmy na nią ponad 20 tys. reali (czyli ok. 20 tys. zł) na ten jeden semestr. Miejmy nadzieję, że warto było się tak spłukać:)
W Brazylii wszystkie dzieci chodzą do szkół w mundurkach. Naszym też musieliśmy nabyć komplety bluzeczek i spodenek, a do tego zwyczajową (choć skromniejszą niż te znane z Polski) wyprawkę.
I oto oni:




sobota, 6 lutego 2016

Plażowanie z łopatą

Wróciliśmy do Florianopolis i pogoda wprawdzie nie jest taka, jakby sobie wymarzyły tłumy wylegujące się na plażach, ale nam odpowiada (no, może poza deszczem, który pojawia się co i rusz mniej lub bardziej niespodziewanie). 
Na plaży bywamy ostatnio codziennie, ale żeby nie było, że się wylegujemy brzuchami do góry. O, nie. Łopata w dłoń i do roboty!





Aby efekt końcowy był zadowalający, trzeba włożyć naprawdę dużo pracy. Na początku trzeba usypać dużą górę piasku, regularnie podlewając ją wodą. Oczywiście, im rzeźba ma być większa, tym więcej machania łopatą i biegania z wiadrem do morza po wodę. Dopiero na kolejnym etapie można zabrać się za kształtowanie figury, a na końcu wykończenie - pędzelkami, nożykami i szpachelkami. 




Jak widać, smok nadal jest niedokończony. Zajęło nam 2 dni, żeby osiągnąć taki efekt (drugiego dnia część smoka była zniszczona, więc trzeba było odbudować i dobudować mu ogromny kawałek cielska. Zobaczymy, czy dziś coś z niego zostało. Wypadałoby go wreszcie dokończyć. Tłumy plażowych fanów czekają:)